مرگ برمن که دوستت دارم

ديگرازهرچه هست بيزارم

مثل ابربهارمی بارم

بروای انكه بعددیدارت

گره افتاده است دركارم

پدرم بانگاه خودمی گفت

لایق لای جرزدیوارم

مادرم مدتی است می گريد

چون گمان می كندكه بيمارم

يك نفرگفت خوب خواهم شد

به فراموشت كه بسپارم

هرچه برمن گذشت حقم بود

من ازاين بيشترسزاوارم

توگناهی نداری ای زيبا

مرگ برمن كه دوستت دارم

وقتی گريه کرديم گفتند بچه ای وقتی خنديديم گفتند ديونه ای وقتی جدی بوديم گفتند مغروری وقتی شوخی کرديم گفتند سنگين باش وقتی حرف زديم گفتند پر حرفی وقتی ساکت شديم گفتند عاشقی حالا هم که عاشقيم ميگن گناهه.

هيچكس لياقت اشكهاي تو را ندارد و كسي كه چنين ارزشي دارد باعث اشك ريختن تو نمي شود اگر كسي تو را آنطور كه ميخواهي دوست ندارد، به اين معني نيست كه تو را با تمام وجودش دوست ندارد. دوست واقعي كسي است كه دستهاي تو را بگيرد ولي قلب تو را لمس كند. بدترين شكل دلتنگي براي كسي آن است كه در كنار او باشي و بداني كه هرگز به او نخواهي رسيد.

گاه مي گويد که اواخرچه شد                ان نگاه مست وافسونکارتو
ديگران لبخند شادي بخش گرم               نيست پيدابرلب تبدارتو
من پريشان ديده مي دوزم براو              بي صدانالم که اينست انچه هست
خود نمي دانم که اندوهم زچيست            زيرلب گويم چه خوش رفتم زدست
همزباني نيست تابرگويمش                   رازاين اندوه وحشتبارخويش
بي گمان هرگزکسی چون من نکرد         خويش رامايه ازارخويش
ازمنست اين غم که برجان منست           ديگراين خودکرده راتدبيرنيست
پس درزنجيرمي نالم که هيچ                 الفتم باحلقه زنجيرنيست
اه اينست انچه مي جستي به شوق           رازمن رازمردي ديوانه خو
رازموجودي که درفکرش نبود               ذره اي سوذاي نام وابرو
رازموجودي که ديگرهيچ نيست             جزوجودي نفرت اوربهرتو
اه اينست انچه رنجم مي دهد                  ورنه کي ترسم زخشم وقهرتو
  « بودن»

مراکسي نساخت.خداساخت.نه انچنان که.کسي مي خاست.که من کسي را نداشتم.کسم خدابود.کس بي کسان.اوبود که مرا ساخت.انچنان که خودش خاست.نه ازمن پرسيد ونه از ان«من ديگرم»من يک گل بي صاحب بودم.مراازروح خود دران دميد.
برروي خاک ودرزيرافتاب رهايم کرد.«مرا به خود واگذاشت»«عاق اسمان»کسي هم مرا دوست نداشت؛به فکرم نبود.وقتي داشتند مرا مي افريدند.مي سرشتند.کسي ان گوشه خدا خدا نمي کرد. وقتي داشتم روح مي پذيرفتم.شکل مي گرفتم.قدمي کشيدم.چشم هايم رنگ مي خورد.چهره ام طرح مي خورد.بيني ام نجابت مي گرفت. فرشته ي ظريف وشوخ ومهربان وچابک پنجه اي بانوک انگشتان کوچک سحرافرينش انراصاف وصوف نمي کرد.درنگاره کاشکي که تک درخت خشک برپرده خيالش تصويرکرده است.انرا تيزوعصيانگرو مهاجم نمي پرداخت.وقتي مي خاستند قامتم رابرکشندخويشاوند شاعرخيال پروروبلند پروازي نداشتم تاخيال ارزوي خويش را نثاربالهاي من کند. وقتي مي خاستند کاردل را درسينه ام اغازکنند.اشناي دلسوزو دلشناسي من نداشتم تابرود وبگردد تاازخزانه دلهاي خوب.بهترين را برگزيند.وقتي روح رامي خاستند در کالبدم بدمند.هيچ کس پريشان وملتهب دست به کارنشد.تا ازنزهتگه ارواح فرشتگان.قديسان.شاعران.عارفان والهه ي زيبايي هاي روح وخدايان هنرواحساس وايمان.نازترين ونازنين ترين راانتخاب کند.
وقتي وقتي وقتي وقتي وقتي..................................................

    سکوت

 سکوتم از رضایت  نیست              دلم اهل شکایت  نیست

هزار شاکی  خودش  داره              خودش  گیره  گرفتاره

         همون بهترکه ساکت باشه این دل  

         جدا از این ضوابط  باشه  این  دل

ازاین بدترنشه رسوایی ما            که تنهاترنشه تنهایی ما

که کارماگذشته ازشکایت              هنوزم پایبندیم دررفاقت

           میریزه توخودش دل غصه هاشو

          اخه هیچ کس نمیخوادقصه هاشو

کسی جرمی نکرده گربه ما این روزهاعشقی نمی ورزه

بهایی داشت این دل پیشترها که دراین روزها نمی ارزه

  تقدیم به مهربان زیبایم

قدم برساحل می گذارم وبا گام هایی محکم حشرات موذی ساحل را زیرپا لگدمال میکنم.سرم رابالامی گیرم,قطرات باران راکه بردریای طوفانی فرود میاید را داخل دستانم جمع میکنم. تکه چوبی میگیرم وبرروی شن های خیس ساحل نام «مهربان زیبا» رامینگارم,باران تندشد,نوشته ای را که بر ماسه های ساحل نگاشتم با خود شست. برای بار دوم مینگارم اما  باران با سرعت میبارد, چراغهای خانه های کنار دریا روشن شد,چرا باران باید نام اوراپاک کند؟ به زیرشیروانی میروم که باران برماسه های ان اثری ندارد,مینویسم «مهربان زیبا» دختری زیبا و مهربان را درذهن خود مجسم مینمودم  که ناگهان صدای غرش اسمان مرا از جا تکان داد,فانوس رادردست گرفتم, جاده تاریک دریارا پشت سرنهادم وبه سمت خانه رهسپارگشتم. می خواهم نام این دختر نازنین باخودم رابنویسم, بنویسم تا من وشما وایشان بدانیم که«عشق»  واژه کدام فرهنگ میباشد , مصداق  کدام فرهنگ را داراست و معیاران درجامعه ماچیست. پس بخوان تا بدانی که واژه دقیق عشق که شاید تصورنکنم در هیچ لغتنامه ای اینچنین امده باشد,به چه معنایی استفاده میشود. میخواهم تانیمه های شب بیداربمانم,قلم دردست میگیرم ومهربان زیبارا بر روی دفترم مینگارم, اشکهایم از چشم های کم سو وغمبارمن سرازیرمیشود,اماچه باید کرد؟علاقه ای که به این مهربان دارم مراواداربه زمزمه این اشعارمیکند:

شب اغا زهجرت  توشب  در خود شکستنم  بود

شب  بی  رحم رفتن تو شب  از پا  نشستنم  بود

شب بی توشب بی من شب دلمرده های تنها بود

شب رفتن شب مردن شب دل کندن من ا زما بود

واسه  جشن  دلتنگی ما  گل  گریه  سبد سبد بود

باطلوع عشق من و توهم زمین وهم ستاره بدبود

ازهجرت تو شکنجه دیدم کوچ تواوج ریاضتم بود